De Victors

Wat begon als een toevallige ontmoeting
in de lucht,

is uitgegroeid tot een echt formatieteam
en een hechte vriendengroep

THE VICTORS

Op een zonnige zondag in maart 2004 riepen zowel Franky, Luc en Manu Ursel radio op om ons te vergewissen van de gebruikelijke “request latest landing information”. Toen we elkaar op de radio hoorden, kwam het bij ons op om eens een “join up” te maken. Na elkaar gevonden te hebben boven de streek van Maldegem begonnen we aan onze join up.

Uiteraard lukte dit de eerste keer niet erg goed, en vlogen we nog ver van een dichte formatie. We probeerden toch in een “formatie” naar Ursel te komen. Na geland te zijn vonden we toch dat we dit nog eens moesten proberen, maar dat we misschien toch best eens iemand lieten meevliegen die dat toch reeds gedaan had. Uiteraard moesten we de Belgische wetgeving daar ook eens op naslaan van wat toegelaten was om aan formatievliegen te doen. Het eerste slachtoffer om onze eerste stappen in het formatievliegen te zetten was Roland D’Hertoge. Hij leerde ons iets van referenties te vliegen, hoe de “lead” zijn bochten moest nemen enz… Referenties vliegen was één zaak, maar welke referenties. De toestellen zijn uitgerust met twee plaatsen vooraan en bijgevolg zijn de referenties voor diegene die links in de vleugel vliegt verschillend van diegene die rechts vliegt. Als basishandboek zou het boek van de luchtmacht over formatievliegen bij Marchetti voor de leerlingpiloten ons behulpzaam zijn. Ondertussen hadden we ook nog andere boeken en dokumentatie kunnen bemachtigen, zodat we er eens serieus werk konden van maken. Andere hulpmiddeltjes waren ook foto’s van op airshows om diverse formaties aan te leren. Met wat copieën maken van de POH en met wat knip- en plakwerk konden we de referenties min of meer bepalen.
Na meer en meer oefenen begonnen we de basisformatie ”Vic” wat onder de knie te krijgen. Iedereen vloog toen ook op alle posities, zowel lead als nummer 2 of nummer 3.

Rechtdoor formatievliegen viel al wat mee, maar natuurlijk moet je ook af en toe bochten. Dit was de volgende stap. Ondertussen hadden we reeds in augustus 2004 ons eerste kleine overvlucht mogen maken voor de brandweer in Gavere. Dit viel goed mee en iedereen begon zich ook comfortabel te voelen op een specifieke positie in de formatie. Nadien begonnen we wat te werken aan een klein programma. In de eerste plaats waren we begonnen met formatievliegen om onze eigen “flying skills” wat te verbeteren. Of dit nu ook gelukt is, laat ik hierbij in het midden. Het is trouwens heel tof om formatievliegen te doen bij een mooie zonsondergang. Dit leverde reeds verschillende mooie foto’s op, dankzij Eddy en Rick.

De naam Victors is eigenlijk ook heel toevallig gekomen. Bij onze eerste pogingen vlogen we meestal met OO-VMC (Frankie), OO-VMX (Manu) en OO-VCU (Luc), waarbij de V van Victor in alle registraties voorkwam. Zo was de naam vlug geboren.
Het mooiste uit onze prille formatiecarrière kwam uiteraard dit jaar wanneer we konden deelnemen aan de airshow in Koksijde (bedankt Kurt). Ondertussen hebben we ook reeds een formatie gevlogen met 4 vliegtuigen en zelfs eenmaal uitgebreid met 2 Flying Legends.

Uiteraard zijn we nog ver van het bereiken van de perfectie, maar die kan je nu eenmaal nooit bereiken, maar je moet er wel continu naar streven.
Formatievliegen betekende voor ons niet alleen het proberen samen vliegen, maar is ook uitgebreid met een goede vriendschappelijke band tussen de piloten en hun families. Dit is uitermate van belang, want in formatievliegen moet je de andere piloten blindelings kunnen vertrouwen. Het brengt ook heel wat elementen mee van Crew Resource Management (CRM). Je moet perfect weten wat we gaan doen, hoe we het gaan doen. Briefings en debriefings zijn dan ook van uitermate belang.
Misschien zullen we in de toekomst uitbreiden naar 4 vliegtuigen, zodat we meerdere formaties kunnen vliegen.
Voor volgend jaar zijn we reeds aangesproken om terug bij verschillende elementen betrokken te worden. Dit kan uiteraard ook voor onze vliegclub een reclame zijn en misschien zijn er wel bereidwillige vrijwilligers om mee te gaan en een standje van VCU te hebben.
Hopelijk kunnen wij in de toekomst nog veel genieten van ons formatievliegen en kunnen we ook anderen daarvan laten genieten. Wil je het ooit zelf proberen, denk eraan, er is maar één goede slogan: “Oefening baart kunst”.

De Victors

Frankie, Manu, Luc

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.