MET THE VICTORS NAAR HET SLOVAK INTERNATIONAL AIR FEST 2011 (SIAF2011)

Begin juli 2011 kregen The Victors een uitnodiging om deel te nemen aan het SIAF2011, Slovak International Air Fest 2011. Zonder lang te twijfelen gingen ze in op deze uitnodiging. The Victors zouden op 27 en 28 augustus 2011 hun allereerste internationale demo tonen aan het Slowaakse publiek op de luchtmachtbasis van Sliač (LZSL).

Ze gingen er heen met een lichtjes uitgebreid team, waaronder reporter Steven Taildeman.

alt

The Victors, Manu, Luc, Rick en Freek zouden er de demonstratie geven want Matthias moest met spijt in het hart verstek laten gaan om professionele redenen. De demonstratie is één ding, de voorbereiding een ander.

Sliač ligt niet bij de deur, snel opzoekingswerk in Google Earth gaf ons een afstand van 625Nm (1158km) in vogelvlucht, daarbij liep de rechte lijn door Nederland, Duitsland, de Tsjechische Republiek en Slowakije. Luc had tijdig, in viervoud, de nodige VFR-GPS kaarten van Jeppesen besteld en het weekend voor de air show kwamen we in onze vliegclub samen om er de route vast te leggen.

alt

Drukke Duitse regio’s als Noordrijn-Westfalen (Düsseldorf en Keulen) en Frankfurt dienden best vermeden te worden. Daarbij kwamen nog de talrijke verboden gebieden, gebieden met beperkingen en gevaarlijke gebieden die één voor één gecontroleerd werden in de Bottlang en in de AIP’s. Manu’s kennis van de Duitse militaire gebieden en de vliegervaringen van Freek in Duitsland gaven ons een idee van de beste route. Na een informatief telefoontje naar het regionale vliegveld van Bayreuth (EDQD) konden we een eerste leg vastleggen tot vlakbij de Duits-Tsjechische grens. Vanaf Bayreuth verliep het plannen veel makkelijker door de eenvoudigere opbouw van het luchtruim. Uit een recente ervaring wisten The Victors dat er bij het arriveren op een internationale air show holdings kunnen verwacht worden. Daarop anticiperend zouden we een fuelstop voorzien in het Tsjechische Brno (LKTB). De terugvlucht zou ons over net dezelfde route sturen, weliswaar zonder tussenstop in Brno. De zoektocht naar mogelijke uitwijkvliegvelden verliep minder vlot. In Duitsland zijn er, waarschijnlijk door de populariteit van de dieselmotoren, steeds minder vliegvelden die Avgas ter beschikking hebben. Bovendien bleken de meeste vliegvelden er vroeg te sluiten (1600LT). Restte ons nog één probleem. De Bottlang van onze vliegclub omvat de meeste Europese landen, maar Slowakije niet en een VFR-tripkit van Slowakije zou ons waarschijnlijk niet tijdig geleverd kunnen worden. Maar de immer behulpzame Filip Janquart kon ons gelukkig wel nog van de nodige Bottlang kaarten voorzien. Helaas is Filip ondertussen veel te vroeg van ons heengegaan.

Enkele dagen voor het vertrek, kwamen we bij Etienne een laatste keer samen om de trip stap voor stap te overlopen. Navlogs en flightplans werden opgesteld, routes geïmporteerd in de iPads, alternatieven besproken en er werd geanticipeerd op eventuele problemen. Alles stond op punt. De rest lag in de handen van de weergoden. Maar net zoals de rest van de maand augustus leken ze ook niet echt van gedachten te veranderen. Voor vrijdagvoormiddag, 26 augustus, waren de voorspellingen niet bijzonder positief te noemen.

Vrijdagmorgen, na een onrustige nacht, liep mijn wekker af om 5u00. De snooze optie werd deze keer niet ingeschakeld, ik was onmiddellijk klaarwakker. Toch bleef ik even liggen en concentreerde me op wat ik hoorde. Hoewel er kans op onweer was voorspeld leek het buiten opmerkelijk rustig, zelfs geen gedonder in de verste verte. De hoop op een uniek weekend groeide. Ik vroeg de radarbeelden op. Ze toonden me een rode lijn van de Westhoek tot Doornik met daarachter, ten zuiden, heel wat intense neerslagactiviteit. Deze actieve buienlijn werd met een zuiderwind recht naar ons toe geblazen. Ik verifieerde dit nog even met beelden van een andere radar, maar die toonden nog meer neerslagintensiteit ten zuiden van België.

alt

Nog even de TAF en METAR van Oostende en Lille geraadpleegd, maar de hoop werd er niet groter op, integendeel. Ons voorziene vertrek om 8u00 zou hoogstwaarschijnlijk in het water vallen. Onderweg naar de vliegclub kreeg de volumeknop van de autoradio, stipt om 6u00, een extra draai. Nieuwslezer Kevin Major eindigde met “…deze morgen plaatselijk hevig onweer, vooral in het Westen, nadien opklaringen.” In de gietende regen opende ik de hekkens van het vliegveld, weerlicht en gedonder bleven gelukkig nog even uit. Eén voor één kwamen de reisgezellen aan. De bagage bleef in de koffers, de hangaars bleven dicht en veelzeggende blikken werden uitgewisseld. Koffie moest troost brengen. Het werd er niet beter op, de wind begon aan te wakkeren en bliksems volgden elkaar snel op met af en toe heel erg weinig tijd tussen licht en geluid. Iedereen had op dit moment zo goed als zeker gedacht dat we ’s avonds weer in eigen bed zouden slapen, mezelf incluis. Om de hoop levendig te houden overliepen we de alternatieven. Later op de dag vertrekken met een nightstop en pas ’s anderendaags aankomen in Sliač was de meest realistische optie.

alt

Omstreeks 8u45 was het onweer reeds opgeschoven. De wind ruimde naar het zuidoosten en vroeger dan voorspeld hield de regen ermee op en volgden er zowaar opklaringen. Manu belde naar de meteo office van Oostende en vroeg hun informatie omtrent het weer. De opklaringen werden ons bevestigd, maar het zou van korte duur zijn. Een nieuwe regenzone diende zich ondertussen al aan ten zuiden van ons. Het was alsof de scramble bel af ging. Auto’s reden naar de loodsen, poorten gingen open, de vliegtuigen werden klaargemaakt, bagage werd overgeladen… en het begon opnieuw te regenen. Lage Stratusbewolking maakte zich opnieuw meester van ons vliegveld. Dit was een gemiste kans!
Schuilend voor de regen in hangaar 6, haalden we de magische iPad boven. Via mobiel internet vroegen we de radarbeelden op met de Buienradar applicatie. De regenzone die ons boven het hoofd hing strekte zich uit van Knokke over Dendermonde naar Charleroi, ten zuiden daarvan leek het overal te regenen. Uitgenomen in een kleine regio in de buurt van Deinze en Gent, daar werd blijkbaar geen neerslag gemeten.
 

alt

Met de wind, nu uit het zuidzuidoosten, kon dit onze laatste kans zijn. Bij het laden van de nieuwe radarbeelden bleek de regio zich uit te breiden tot Aalter. Als deze trend zich verder zette, was dit onze laatste kans om vandaag nog in Slowakije aan te komen. Iedereen ging aan boord en de motoren werden gestart. Kort nadien hield het op met regenen en werden er geen lage wolken meer aangevoerd. Omstreeks 9u30 verlieten de 4 Pipers Ursel voor wat een groot internationaal avontuur zou moeten worden.

  Na het opstijgen, viel het ons op dat het weer beter was dan gedacht. Achter ons hingen inderdaad lage stratuswolken, de zichtbaarheid was behoorlijk en de wolkenbasis
  hing op ongeveer 2500 voet.

  Hier en daar zagen we buien met daaronder Virga.

 alt                         alt

Etienne vloog samen met Manu voorop in de OO-VMY, zij namen de radiocommunicatie en navigatie voor hun rekening. Daarachter superviseerden de andere 3 Pipers op een honderdtal meter van elkaar. Na het activeren van het vliegplan bij Brussels Information, als “Oscar Oscar Victor Mike Yankee Victor Formation” kreeg ik echt het gevoel vertrokken te zijn.

De weergoden probeerden nog met een slotoffensief roet in het eten te gooien. Tussen Antwerpen en Luik doemden er enkele buien op langs onze route. Hun grillige wolkenbasis duidde op turbulentie en die bleef niet lang uit. Zoals vooraf gebrieft gingen de 4 Pipers dichter bijeen vliegen om bij eventuele mindere zichtbaarheid elkaar niet uit het oog te verliezen. Etienne en Manu gidsten ons rondom de buien richting Luik. Deze buienlijn leek niet erg dik en voor ons uit zagen we de eerste zonnestralen van de dag. Bij het verlaten van de buien lag rechts van ons een adembenemende shelfcloud.

  alt                           alt

Omstreeks 11u30 vlogen we Duitsland binnen bij een helder blauwe lucht, met hier en daar verdwaalde Altocumulusjes en een stralende zon. We konden eindelijk klimmen naar de geplande FL75. Op kruishoogte was het hoogtijd voor wat inflight catering. De resterende 2 vlieguren vlogen we aan een grondsnelheid van amper 90 knopen. Even nam onze fantasie de bovenhand, Rick en ik waanden ons de crew van een B-17 bommenwerper, in formatie, op missie boven het vijandige uitgestrekte Duitsland waarbij Flaks (Flugabwehrkanone) ons om de oren vlogen. Gelukkig waren het bij ons maar luchtzakjes. Terug in het heden gingen we even goedendag zeggen bij Freek en Melissa in de OO-VMX en bij Luc, Marie-Christine en Beer in de OO-EBU. Even nadat Marie-Christine zichtbaar de controle van het vliegtuig had overgenomen, lekte er vloeistof uit de OO-EBU. Later bleek een overdosis koffie daarvan de oorzaak. Bij het naderen van Bayreuth kwamen de 4 vliegtuigen terug in close-formation, gevolgd door een break overhead. Na een klein lefthand circuit landden we na elkaar op landingsbaan 06.

    alt                           alt

Het was er warm, echt zomer. We stapten er allen met een brede glimlach uit het vliegtuig. Iedereen was enthousiast want de deelname aan SIAF2011 hing die morgen echt aan een zijden draadje. We waren reeds tot op 25Nm van de Duits-Tsjechische grens genaderd. De vliegtuigen werden er één voor één tot de tankinstallatie geduwd. Het was er rustig en het tanken verliep bijgevolg erg vlot. Na een vlucht van bijna 4 uur kregen de Pipers elk ongeveer 120 liter frisse Avgas. De piloten en passagiers werden gedrained, en vulden zichzelf ook met wat brandstof. Door de opgelopen vertraging werd beslist toch niet te tanken in Brno. We zouden immers nog voldoende brandstof als reserve hebben bij onze aankomst in Sliač. Bij het vertrek moesten we rekening houden met een hoog opstijggewicht, hoge temperaturen, een elevatie van 1600 voet en een landingsbaan van 1082 meter waarbij het eerste deel van de baan een uitgesproken hellingsgraad had. Van de 60 meter underrun konden we dus best gebruik maken. Pas na een dikke 800 meter kwamen de wielen van de grond en begon onze klim naar de kruishoogte, FL075. Even later vlogen we het Tsjechische luchtruim binnen en tot mijn verbazing ging de ATC er opmerkelijk duidelijk en vlot. Plots hoorden we een oproep van een Belgian Air Force. Het was een Agusta A109 met dezelfde bestemming. De helikopter zou er als static te bewonderen zijn. Onze landgenoten vlogen op amper 1500 voet in heuvelachtig gebied en konden hierdoor soms geen informatie ontvangen van de luchtverkeersleider. Manu verzorgde op een professionele manier een relay naar zijn collega’s,  waarvoor hij bedankt werd. Ondertussen kreeg ik van Rick mijn allereerste initiatieles formatievliegen, ik leerde gebruik maken van referenties, tips om een ander vliegtuig te naderen en vooral kleine correcties te maken met behulp van het richtingsroer. Ik zwalpte wat in de buurt van de OO-EBU, maar wat The Victors vertonen op evenementen is toch van een heel andere niveau. Op de GPS verscheen vliegveld na vliegveld en we zochten die vervolgens op de grond. Wat een luxe tegenover ons Belgenland waar we de vliegvelden bij manier van spreken bijna op één hand kunnen tellen en dan nog liggen we onder vuur. Bovendien wilden we een militaire TMA vermijden maar de behulpzame verkeersleider had voor ons al toestemming verkregen. Dit is pas echt een staaltje van Flight Information Service! Zelfs bij het naderen van Brno liet de verkeersleiding ons vrij dicht bij een dalende Boeing 737-800 van Ryanair vliegen. Een simpele bevestiging van de lijnpiloten “formation in sight” was voldoende. Verder was het genieten van een slideshow met prachtige landschappen vooraleer we de daling zouden inzetten richting eindbestemming. Rick plaatste de OO-VCU, na een vlucht van bijna 3,5 uur, boterzacht op de prachtige landingsbaan van Sliač.

Niks dan blije gezichten bij het uitstappen, allen dolenthousiast, want we waren er! Hier werd zolang naar uitgekeken, hindernissen overwonnen en tenslotte veilig hier geraakt. Het thuisfront werd op de hoogte gebracht van onze aankomst. Het was er heerlijk warm en CAVOK. De zon stond er heel wat lager dan wij, in het westen, gewoon zijn voor die tijd van de dag.

       alt                         alt

Nog tijdens het uitladen van de bagage kwam er een VIP-busje aangereden. Het voerde ons naar een grote loods waar iedereen naast een badge en eetbonnen ook wat  promomateriaal kreeg. Een grotere bus op, bijna zonder Freek, richting eetzaal. In ruil voor een bonnetje kregen we er in een militaire refter een warm maal. Geen topmenu maar simpele stevige kost met een soort limonade. We besloten even onze benen te strekken door te voet terug te keren naar de loods waar we vervoer zouden krijgen richting hotel. Hierbij liepen we langs een tiental gestockeerde MiG-29’s Fulcrum. De canopies en motoren waren afgedekt. Echt vliegwaardig zagen ze er toch niet meer uit. Waarschijnlijk doen ze nu dienst als donor voor hun nog vliegende broertjes. Ik was benieuwd om deze Sovjet fighter te zien vliegen.

De bus bracht ons naar hotel Palace, ergens op een heuvel nabij Sliač. Het bleek een kuuroord. We kregen onze hotelkamers toegewezen en spraken af, na een verfrissende douche, in de bar van het hotel. Het eerste rondje van 8 halve liters bier kostte ons amper 5,50 euro, maar van een correcte tapwijze hadden ze ginds nog niet gehoord. In ons hotel verbleef ook de crew van de Baltic Bees, een civiel formatie jet team. Aangezien het een kuuroord was sloot men de bar er vroeg. wij waren toch allemaal al vroeg uit de veren.

Van uitslapen was geen sprake, omstreeks 6u45 schoven we aan bij het ontbijtbuffet en kort nadien vertrok onze bus al richting luchthaven. Om 9 uur werden The Victors op de briefing verwacht. Ondertussen konden Melissa, Marie-Christine, Etienne en ik vertoeven in de grote ligzakken in een tent. We werden er royaal verwend en bediend met vers fruit, ijsjes en drank à volonté.

alt

Na de briefing kregen we te horen dat ze om 14u zouden vliegen en er strenge regels van toepassing waren tijdens de show. Na een demonstratie van de militaire muziekkapel, gezang van een tenor en een speech van een kerel met veel medailles en strepen werd de air show officieel geopend door een flyby van 3 MiG-29’s in formatie gevolgd door een break waarbij er eentje vol gas boven het publiek wegdraaide. Nog nooit gezien op een air show. Tot zover de strenge regels.
 
             
alt                      alt

Rick, zwaar bewapend met Canon-materiaal, maakte van de gelegenheid gebruik om vanop de apron enkele unieke toestellen van dichtbij te fotograferen. Etienne en ik verkenden ondertussen de andere kant van de air show. Voor één keer werd onze aandacht niet getrokken door laag vliegende vliegtuigen. De dag vorderde snel. We zagen heel uitzonderlijke passages, waaronder een formatie van 2 MiG-29’s met het Slowaakse regeringstoestel, een Tupolev Tu-154M. Waarbij deze laatste een touch-and-go uitvoerde zonder met het neuswiel de grond te raken.

De Victors genoten eerst nog even van wat verfissing, en service, in de tent, want het was snikheet. Ze  vertrokken tijdig richting apron. Manu gaf er een briefing gevolgd door het uitstappen van de demo. Ze waren er klaar voor en toen was het wachten op de instructies van de organisatie. Ondertussen namen wij een plaatsje in tussen het talrijk opgekomen publiek.

 alt                              alt

Door de luidsprekers klonken woorden als “Belgicko”,“Skupini” en “Piepèr”. Het was zover. Eén voor één stegen onze Victors op voor hun allereerste internationale demonstratie. De uitvoering van de display verliep niet geheel vlekkeloos, The Victors moesten veel corrigeren want er was veel turbulentie en het leek alsof Freek, in de OO-VMX, de andere 3 Pipers maar met moeite kon bijhalen, waardoor hij maar net terug in positie was telkens een ander manoeuvre werd gestart. Voor ons getrainde oog viel het op, maar het publiek applaudisseerde bij de landingen. The Victors wisten dat de demonstratie niet was verlopen zoals gehoopt. Freek had nochtans zijn uiterste best gedaan maar zijn toestel leverde blijkbaar minder vermogen dan de andere Pipers. De OO-VMX werd nadien bewust minder getankt dan de andere Pipers om dit te compenseren.

Na het tanken van de vliegtuigen was het tijd om te genieten van de andere demonstraties. Eerst even afkoelen met een, te warme, frisse pint. Opnieuw met meer schuim dan bier. Tot grote ergernis van Etienne die ze liever zelf wou tappen. Etienne ging voor een Mojito.

  alt                           alt

We konden er ondermeer genieten van een in scène gezette achtervolging van de Slowaakse politie met luchtsteun van een Mil Mi-171 helikopter, een supersnelle demo van de Oostenrijkse Eurofighter, een mooie jetformatie van de Baltic Bees, een display van een Mil Mi-24 Hind en een race van een Mercedes SLS AMG tegen een Aero L-29 Delfin!

The Victors genoten ondertussen heel wat aandacht van de lokale toeschouwers, ze werden gevraagd naar stickers en badges of om samen met hen te poseren op een foto. Daar hoefden ze niet lang over na te denken.

  alt                             alt

Even later kwam het Belgische F-16 Solo Display Team aan met 2 F-16’s vanuit Polen, een  demotoestel en een reservetoestel. We mochten vrij rondlopen op de apron en maakten dus van de gelegenheid gebruik om even naar de onze F-16’s te gaan kijken. Ze stonden er broederlijk naast hun, ooit grootste vijand, de MiG-29, geparkeerd. We maakten er kennis met de sympathieke Cdt. Michel “Mitch” Beulen en crew en kregen de kans om de F-16 cockpit te bekijken toen Mitch zich klaar maakte voor zijn demo. We mochten de voorbereidingen en de motorstart van dichtbij meemaken gevolgd door de schitterende demonstratie van onze Belgische toppiloot.

  alt                             alt

Even verder maakte het Očovskí Bačovia Team zich klaar voor een luchtballet met hun 4 L-13 Blanik zweefvliegtuigen. We maakten er kennis met de teamleden. De Victormascotte, Beer, mocht zowaar mee met één van de zwevers. De 4 zwevers werden gesleept door één Zlin Z-137T Agro Turbo. Het team staat zelfs vermeld in het Guinness World Record boek voor het slepen van 9 zwevers door één sleepvliegtuig! Deze kerels bewezen met hun demonstratie dat je geen naverbranders nodig hebt om bewondering van het publiek te krijgen. Zelden heb ik zoiets origineels gezien, prachtig. Na hun landing feliciteerden we hen met hun adembenemende display. Even verbroederen en samen op de foto. Luc inspecteerde nadien de smoke-pods van het team en toonde veel interesse.

   alt                          alt      

De show liep stilaan op zijn einde, toeschouwers verlieten de luchtmachtbasis en vliegtuigen werden afgedekt. De deelnemers werden verwacht in de hangaar waar we konden aanschuiven voor een soepje, een worst en drank. Nadien werd overgegaan tot de uitreiking van enkele prijzen. De Belgische F-16 demo werd uitgeroepen tot beste solo display!

De dag nadien werden we opnieuw om 7u15 opgepikt door de bus. Aangezien we een dik uur te vroeg waren voor de briefing, kregen we van Manu een uitgebreidde privérondleiding in de Boeing E-3A NAVO-AWACS. Wat een privilege!

    alt                          alt

De tijd ging snel en The Victors werden verwacht in de briefingroom. De deelnemende piloten werden bedankt voor het veilige verloop van de show op zaterdag. Daarna volgden opnieuw de procedures en de weersvoorspellingen. Het zou die dag niet zo heet worden en over de middag was er zelfs kans op regen. The Victors stonden, in tegenstelling tot de vorige dag, pas tegen het einde van de show gepland. Vooraleer iedereen de zaal mocht verlaten werd onze teamleader vooraan gevraagd. Er werd hem een enveloppe overhandigd met daarin een verjaardagskaart met gelukwensen van ons allen. Er volgde een spontaan applaus van de andere deelnemers. Toen iedereen de zaal uitliep werd Manu nogmaals aangesproken. De vrouw die verantwoordelijk was voor het commentaar tijdens de show vroeg hem of het mogelijk was om zijn professionele instructies tijdens hun demonstratie live te laten horen aan het publiek. Manu stemde met veel plezier in.

In het tentje legden we contact met de crew van de Baltic Bees. Dit Letse formatieteam vliegt met 4 civiele L-39C Albatros jets. Ze mogen het onderhoud uitvoeren van de L-39 Albatros, geven ermee luchtdopen en mogen zelfs instructie geven op dit toestel . Later die dag zou onze mascotte Beer zelfs mogen meevliegen tijdens hun demonstratie.

We vertrokken met z’n allen samen naar de apron want er werden 3 MiG-29’s klaargemaakt voor de opening van de air show. Van dichtbij konden we alles meemaken en even mochten we zelfs de ladder op om de cockpit te bekijken. De piloten kwamen aan en zonder problemen werd Beer aangenomen en kreeg hij een plaatsje in de cockpit van de Mig-29UBS trainer, een tweezitter.

    alt                          alt         

De show werd op dezelfde wijze als de dag voordien geopend met de passage van de 3 MiG-29’s in strakke formatie gevolgd door een spectaculaire break. Vervolgens intercepteerde de Mig van Beer, bij wijze van demonstratie, het Slovaaks regeringstoestel waarna het gedwongen werd te landen. 

alt

Na deze unieke display werd Beer ons terug overhandigd. The Victors gaven als bedanking petten en stickers aan de crew en Beer kreeg van zijn piloten een MiG-pin opgespeld. Hierbij ontdekte men dat er een pin ontbrak, waarschijnlijk lag die ergens in de MiG. De groundcrew zocht minutenlang tevergeefs naar de ontbrekende pin tot Rick, op een eerder genomen foto, zag dat de bewuste pin er toen al niet meer hing. De MiG-crew was opgelucht!

  Kort nadien vielen de eerste regendruppels en schuilden we in een tentje bij de apron. Luc en Freek verkozen te schuilen onder een vleugel van een Mig-29,   wie kan dit zeggen?
  De regenbui duurde niet lang en de air show ging gewoon verder.

  Over de middag konden The Victors een warme maaltijd krijgen en gingen Etienne en ik langs de talrijke kraampjes op zoek naar ons middagmaal, de traditionele hamburgers en braadworsten waren hier niet te vinden. In plaats daarvan hebben ze varkens aan het spit, lange rode gebakken worsten en een soort gebraad.

 alt                             alt

De airshow ging onverminderd verder met het Sloveense RetroSky Team. Dit civiele team vliegt met ondermeer een Yak-52, een MiG-3, een Zlin 226, een Zlin 526 en een Polikarpov. Ze simuleren dogfights op lage hoogte gebruik makend van geschut met losse flodders en explosieven op de grond. Het was héél spectaculair om zien maar de show bood helaas wat weinig variatie.

  alt                            alt 

Dit kon echter niet gezegd worden van de Hongaar, Zoltàn Veres, met zijn MXS. Hij toonde risicovolle manoeuvres op veel te lage hoogte. Talrijke keren hielden we onze adem in want de afstand tussen grond en de vleugels was soms amper een meter. Over de vliegvaardigheden van deze piloot valt niet te discussiëren maar deze kerel zal waarschijnlijk niet sterven in zijn bed.

     alt                            alt

Na dit solo stuntwerk was het tijd voor een hoogtepunt van de show. De Baltic Bees maakten zich klaar voor hun voorstelling. Zoals beloofd kreeg Beer een plaatsje achterin bij de leader. Na de vlucht werd het logboekje van Beer ingevuld met een nieuw lijntje jet experience.

   alt                            alt
Tijdens de voorbereidingen van de display werden de Pipers gecontroleerd door onze eigen geïmproviseerde groundcrew. Ze stelden een deukje met wat zwart stof vast in de vleugel van de OO-VCU. Ons oog viel op een kogelhuls vlak naast het vliegtuig. Na wat rondkijken werden er nog een vijftal andere gevonden. Deze kwamen hoogstwaarschijnlijk van de Polikarpov (RetroSky Team). Tijd voor de briefing, gevolgd door het uitstappen en The Victors waren er helemaal klaar voor. Ondertusssen begaven wij ons terug naar het publiek om te genieten van hun demonstratie. Zoals de dag voordien werden The Victors één voor één voorgesteld aan het publiek. Ze stegen kort na elkaar op en de show liep vanaf het eerste ogenblik gesmeerd. De luidsprekers ruilden muziek voor de live communicatie tussen The Victors.
   alt                          alt

   alt                          alt

alt

Teamleider Manu bracht The Victors wat lager en dichter bij het publiek dan de dag voordien en dit werd gesmaakt door het publiek. De formaties werden heel strak gevlogen, mooi dicht en perfect symmetrisch. De transitie van diamond naar swan formation blijf ik schitterend vinden. Na de landing kregen ze opnieuw spontaan applaus van het publiek. Voor mij persoonlijk hun beste demo ooit en zo te zien dachten Marie-Christine, Melissa en Etienne er ook zo over. De kleine teleurstelling van de dag voordien was onmiddellijk vergeten. We haastten ons door het publiek naar de apron en ook daar zagen we lachende gezichten en omhelzingen bij de 4 piloten. Een kroon op het werk!
 

alt

De laatste toeschouwers verlieten de luchthaven van Sliač. De eet –en dranktentjes begonnen op te ruimen maar bij sommige tentjes werd het opruimen belemmerd door het toestromen van piloten met als gevolg dat ze als laatste tentjes overbleven en dus nog meer deelnemers aantrokken. De laatste worsten werden verkocht, telkens een beetje duurder. Schnaps, op basis van peren, werden ons geschonken gevolgd door pintjes met alweer te veel schuim. Het feestje brak pas echt los toen The Victors een eigen a capella versie brachten van “You’ve lost that loving feelin’”. De hele meute begon mee te zingen en er stonden plots meer mensen achter de bar dan ervoor. De 3 jonge knappe serveersters stonden maar al te graag in het middelpunt en werden overplakt met stickers van diverse squadrons en teams. Tot de baas van het tentje er genoeg van kreeg en zijn tent begon af te breken.

   We stapten dan maar de bus op, samen met de crew van de AWACS, richting hotel waar het feestje in het park voor het hotel nog eventjes doorging.
   De avond werd afgesloten met een privéoptreden van pianist Freek. Wat die uit zijn vingers kan toveren is onvoorstelbaar.

alt

De dag daarop stond de lange terugvlucht op het programma. Bij het checken van de meteo wisten we dat het weer over het volledige traject geen problemen zou opleveren. We verlieten Sliač omsteeks 8u45 richting Bayreuth, onze tussenstop. De vlucht verliep heel aangenaam, op FL65, we genoten van de scenerie. In Bayreuth werden de vliegtuigen opnieuw volgetankt en nuttigden we allen een warme maaltijd vooraleer onze laatste vlucht aan te vatten richting Ursel. We konden mooi op onze kruishoogte blijven vliegen tot we in Belgische luchtruim aankwamen en gedwongen werden om te zakken naar 2000 voet en zelfs lager om de TMA’s  van Brussel te vermijden. Na een lange vlucht van meer dan 4 uur tegen de wind in werden we verwelkomd door pleinoverste Philippe.

Steven Taildeman

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.