Vliegen in Florida – The Sequel

Het is al 2 jaar geleden dat ik een puntje van mijn bucket list kon aanvinken, nl. zelf vliegen in Florida. Mijn US licentie dateert van januari 2015 en het verhaal over mijn ervaringen destijds kan je nalezen op

http://www.ebul.be/vliegtuigen-media/vliegtuig-reizen/231-vliegen-in-florida.html

In 2016 zijn we weer gaan overwinteren in Florida, maar nu in Haines City, centraal gelegen, een half uurtje onder Orlando. Van vliegen is er niets in huis gekomen, maar het viel me op dat er in dat gedeelte van Florida heel wat meren zijn en soms zag ik een watervliegtuig overvliegen. Dus toen er voor 2017 een huis werd gehuurd in Crystal River, nam ik me voor om tenminste op zoek te gaan naar iets wat met watervliegtuigen te maken had. Toevallig was er een vliegveld vlak bij onze toekomstige woonst (http://crystalaerogroup.com ).

Zoals ik 2 jaar eerder ook had gedaan, stuurde ik een mail naar de vliegschool op dat vliegveld. En net zoals toen: geen antwoord. Ik blijf bij mijn overtuiging dat alle vliegscholen in Florida instructies hebben gekregen om niet in te gaan op vragen over pilootopleidingen vanuit het buitenland, 9/11 indachtig en het feit dat de terroristen destijds in Florida hebben leren vliegen. Omdat ik niet direct concrete vliegplannen had, nam ik me voor om wat te gaan rondvragen, eens we ter plaatse waren. Het vliegveld lag op amper 5 minuten rijden van onze huurwoning. Logisch dat ik de dag na onze aankomst een bezoekje bracht aan het vliegveld. Veel, heel veel kleiner dan Naples Airfield (http://flynaples.com/ ). Bij het binnenkomen werd ik verwelkomd door 2 heren. Het bleek dat ze daar soms maar 2 bewegingen per dag hadden. Soms 100. Dat hing een beetje af van de vliegclubs in de buurt want zij vragen geen landingsgeld. Wat drukte betrof was dit dus veel beter dan in Naples waar ik dikwijls in de file moest staan. En er was ook geen toren. Na mijn problemen met ATC in Naples zou dit wel zalig geweest zijn. Na mijn uitleg dat ik een licentie had voor single engine land, bleek dat ze me geen Piper konden verhuren, wel een Cessna. Maar ja, dan moest ik een conversie doen naar dat vliegtuig. Maybe later. “What about water planes, can you help me with those?”  Neen dus. Voor seaplanes moest ik naar Tavares. Dat was de dichtstbijzijnde basis voor die dingen. Eén van die gasten had ondertussen al opgezocht dat het iets van een 1500 USD zou kosten om gelost te worden op zulk toestel. Toch wel een domper. Om aan te geven dat het niet allemaal trumpen zijn en er ook nog toffe Amerikanen rondlopen: ik vroeg een pen om de naam van de stad op te schrijven want een “ouder persoon” zoals ik vergeet die dingen snel. “You don’t need a pen, take this”. En hij gaf me een boek met alle vliegvelden van Florida, en plakte een post-it bij de bladzijde van Tavares. Zomaar. “Enjoy it”. Ik ga dat boekje ter inzage in Ursel laten liggen. Leuk om in te snuisteren

alt

Als je het plaatje van het vliegveld bekijkt, is het grappig te zien dat de runway gewoon op het water is getekend.  Ik vermoed dat die W voor water staat. En ik maak me ook een paar bedenkingen in verband met het vliegen op het water:

  • hoe doen die gasten hun run-up check, dat met die 2000 rpm on the brakes om carbu en magneto’s te checken?
  • hoe draaien die bij het taxiën zonder neuswiel?
  • als die te horen krijgen “hold position” vlak voor het opstijgen, hoe houden die hun vliegtuig in positie?
  • hoe remmen die? Dat had ik al door: niet!

Thuisgekomen bleek dat Tavares toch dik 1,5 uur rijden was (iets van een 60 miles). En blijkbaar duurt die seaplane training 2 tot 3 dagen, waaronder 5 à 6 uur vliegen. Met de bijkomende bedenkingen bij de prijs en de lange verplaatsingen besloot ik om toch af te zien van die opleiding. Bovendien zag ik toch niet direct het nut van die licentie bij ons thuis. We besloten wel om tenminste mee te vliegen met een seaplane. Op de website van de Tavares Seaplane Base (http://www.jonesairandsea.com/ ) zag ik dat we een vluchtje van een 10-tal minuten rond het lokale meer konden doen. Een weekje later reden we naar Tavares, op goed geluk. Het weer was schitterend, geen wind en iets van een 25° in de zon. Blue skies. Het bleek inderdaad een serieuze rit te zijn naar Tavares. We zouden, eens ter plaatse, de wegwijzers wel volgen naar de Seaplane Base.  Maar eens in Tavares aangekomen, vonden we geen wegwijzers. Gelukkig had ik het adres onthouden uit hun website maar toen onze GPS ons ter plaatse bracht: geen aanduiding te zien. Ik dacht eraan om dan maar terug te rijden – misschien bestond die basis niet meer. Tot ik plots tussen de bomen een vliegtuigje zag, aan de oever van het meer. Dat moest het zijn. Een mens verwacht een landingsbaan en een verkeerstoren. Niet dus: een klein gebouwtje, 2 vliegtuigen in het water aan de kade en 1 op de parking van de club. That’s it. In het gebouwtje zag een gast mij aankomen met de zak met mijn headset en zei: “I see you want to fly”. Ik deed hem het verhaal van mijn licentie, en hij begon natuurlijk over die opleiding. Ik vertelde hem dat dat nu niet echt de bedoeling was, en ik vroeg hem of we konden boeken voor dat kort vluchtje rond het meer. “Sure, when do you want to do it?” Ik zo van “Now?” “Sure, let’s go!”

alt

En daar stond/dreef ie dan. Een Cessna 182. 300 paarden. “We need that if we want to do something else than to waterski”. Hij heet Evan. Toffe pee.

alt

Op de foto is het niet te zien, maar die had dus gewoon teensletsen aan! Mijn vrouw was niet zo happig om mee te gaan. Achteraan zitten was niets voor haar, en ze zou kunnen foto’s nemen. Dat kwam goed uit. Door het feit dat Evan ondertussen wist dat ik al enkele jaren piloot was, begon ons gesprek een heel andere wending aan te nemen. “Have you been flying before from the right seat?” Eerlijk zoals ik ben, zeg ik dat ik dat nog niet had gedaan. “Do you want to sit on the left seat?” Het antwoord was niet moeilijk. “If you want, we can do some more flying instead of sight seeing”. Ik moet geen tekeningetje maken zeker? “You know what? We will do a couple of touch and goes and you can fly the airplane too if you want to?” Ik kon mijn oren niet geloven.

alt

Ik kreeg vlak voor het instappen wat uitleg over de techniek van het opstijgen. Van zodra de flaps zijn gezet en full power wordt gegeven, moet de stuurknuppel zo ver mogelijk naar achter worden getrokken.
Het effect is dat de voorkant van de vlotters zeer snel uit het water komen en zo de waterweerstand het laagst kan worden gehouden en het water ook niet opspat bij het waterskiën. De stuurknuppel zo houden tot we
airborne zijn en dan de neus laten zakken om gebruik te maken van het grondeffect om snelheid te maken.

Dan uitklimmen.

Maar eerst taxiën. Blijkt dat het probleem van het sturen hierbij wordt opgelost door roeren die ingebouwd zijn in de vlotters. Een handle naast de trim van stand veranderen volstaat om met de voet perfect de gewenste richting uit te gaan. Bij het opdraaien op de runway (hihi!) zei Evan dat er een bootje in de verte onze baan zou crossen. Maar dat was geen probleem. Hè? Een bootje op de runway?  En dan vertrokken we.

https://youtu.be/k0jWlRwdfAU

 

Evan deed de throttle en de flaps, ik de sturen. Bij het loskomen van het water schrok ik een beetje van die 300 paarden. Dat ding schoot omhoog en daarom was ik te laat om gebruik te maken van het grondeffect. Mijn eerste takeoff met een watervliegtuig! Wat wel een beetje vervelend was, was dat ik geen steek voor mijn ogen zag, ook niet bij het rollen. Dat moet hetzelfde gevoel zijn als bij het vliegen met de Pitts in de club bij ons. Raar. Ik had er niet direct op gelet, maar hier was geen ATC. Ook geen air-to-air. De headsets dienden alleen om mekaar te kunnen verstaan. En van een circuit had Evan blijkbaar ook nog niet gehoord. We waren nog maar pas afgeleveld, of “let’s do a touch and go”. Dus niet draaien of zo, gewoon rechtdoor. Dat deed hij wel helemaal zelf. Bij het dalen kreeg ik weer uitleg over flaps zetten, snelheid en flairen. Het zag er niet echt moeilijk uit. Bij het uitklimmen was het van “You have control. Fly to the bend of the shore over there and then turn back. We will go for one more touch and go and then land.”


alt

Vraagje bij deze foto: als er 2 personen in de cockpit zitten waarvan 1 persoon foto’s aan het nemen is, wie bestuurt het vliegtuig dan? Antwoord: Bibi! Vliegen op zich verschilt niet van een Piper. Het bolleke moet evengoed in het midden blijven met het voetstuur. Niet meer dan rate 1 banken en hoogte houden door te trimmen.Bij deze touch and go liet hij meer aan mij over. Dalen aan 70 knopen, flaps 2 zetten en het flairen is weer de stuurknuppel in de buik en een snelheid van 60 knopen aanhouden. Dat werd gedaan door met de throttle te spelen en dat deed Evan. De landing heb ik zelf voor het grootste deel gedaan, behalve weer de throttle.  Daar moest Evan wat meer gas zetten omdat ik te hoog begon met flairen. Voor de rest ging het best OK. Eens op het water, stick in the belly om wat hij noemde “to waterski back to the pier”. Eens de snelheid weg was, terug die handle naar voor om de roeren in de vlotters te activeren en dan is het bootje varen tot aan de kade. Dit is de landing: https://youtu.be/-KYQvwv3EWI

Weer blijkt het dat circuits hier niet gevlogen worden. Toen Evan zei om terug te keren was dat gewoon downwind vliegen en zo landen. Er was nu wel geen wind, dus wat dat betreft was het geen probleem. Ik ben wel vergeten om daar wat meer vragen over te stellen aan Evan. Even recapituleren wat ik gedaan had:

 

  • op de linkse stoel van een watervliegtuig gezeten
  • de sturen bediend bij het opstijgen
  • zelf gevlogen gedurende een minuutje of vijf
  • een touch en go gedaan, weliswaar met veel hulp van Evan
  • de sturen bediend bij het landen
  • gewaterskied met een vliegtuig
  • getaxied naar de kade en een cirkeltje gevaren voor de film
  • geen 10 maar 15 minuten in de lucht geweest
  • mij enorm geamuseerd!

En dat voor de prijs van: https://www.clover.com/p/RCGWC88XZ1HKG Wat kan een “ouder persoon” nog meer wensen? Ik heb dan maar een pet van die gasten gekocht als souvenir. Kan ik naast de pet van Naples airfield leggen. En nu? Mocht het zijn dat we een van de volgende jaren weer deze kanten van Florida optrekken, zou ik toch misschien die hele opleiding volgen. Die uurtjes met Evan vliegen moeten super zijn. Maar ja, er is sprake van volgend jaar Trumpland niet aan te doen en naar Zuid-Afrika te gaan in februari. Het is daar dan ook warm. Zouden ze daar Pipers verhuren?

 

                                                                                                          Willy Bernaerts

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.